Zanim zaczniemy mówić o tym, czym właściwie jest wędrownictwo,
powiemy sobie,kim jest wędrownik. Nie w kategorii harcerza, ale ogólnie,
co to za rodzaj człowieka. Kiedyś ktoś zapytał mnie jak można być
patriotą w tak beznadziejnym kraju, jakim jest Polska. Początkowo
rozzłościło mnie to pytanie, ponieważ zostałem wychowany tak żeby
nie zadawać takich pytań, bo pewne kwestie były dla mnie oczywiste,
lecz gdy ochłonąłem zacząłem się zastanawiać, nad odpowiedzią na to
pytanie.

     Odpowiedź, jaką wymyśliłem nie była skomplikowana – kraj, jaki jest,
taki jest, nie zmienisz go mówiąc tylko, że jest zły i emigrując, bo
tu przecież nie da się wytrzymać. Żyjemy w wolnej Polsce i jako jej
obywatele, automatycznie mamy wpływ na jej stan. Ale sam niczego nie
dokonasz, choćbyś nie wiem jak się starał, musisz mieć kogoś u swego
boku, kto będzie Cię wspierał radą czy pomocną dłonią, by móc działać.
Jak wiesz, ludzie są różni a w dzisiejszym świecie pewne rzeczy
przychodzą łatwiej, kiedy człowiek myśli tylko o swoim interesie,
dlatego też wielu ludzi nie widzi dalej niż czubek swego nosa.
Skończyć szkołę, pójść na studia a potem dużo zarabiać, i na tym
koniec planów i pomysłów. Jeśli chcesz coś zmienić potrzebujesz
ludzi niespokojnych, niepogodzonych, którzy mają plany i marzenia,
którzy chcą coś zmienić, pozostawić po sobie ślad na tym świecie.
Tacy ludzie sami szukają możliwości działania. To jest właśnie
materiał na wędrowników. Drużyny wędrowników zbierają takich ludzi,
jednoczą ich.

Po co?
Po to, aby zmienić coś w swoim otoczeniu, mieście, kraju.

Jak?
Wychowując zaradnych, uczciwych, świadomych obywateli.
Patriotyzm nie wyraża się w ilości emitowanych decybeli podczas
meczu piłkarskiego, czy w obecności na wszystkich rocznicowych
imprezach w roku w charakterze widza. Tym bardziej w sile machania
flagą czy w umiejętności robienia z siebie błazna malując swoją
twarz w kolorach narodowych. Patriotyzm to miłość do ojczyzny, a
miłość jak wszyscy wiemy wymaga tej magicznej odrobiny poświęcenia,
pracy, służby. Ojczyzna to nie dziewczyna, którą możesz zostawić,
jeśli coś Ci w niej nie pasuje. To Twoje miejsce na ziemi, Twój
dom, mamy go tu i teraz i każdy z nas może uczynić coś żeby był
lepszy.

     Kraj może i jest beznadziejny teraz, ale swoją pracą, swoją służbą
mogę go zmienić na lepsze, może nie dzisiaj i od razu, ale moja
i Twoja praca nie pójdzie na marne. A przy okazji przecież możesz
się też dobrze bawić.

     To dopiero początek Twojej drogi, życzę Ci, aby Twa droga była dla
Ciebie jak wyczyn – wymagająca, męcząca, ale dająca wiele satysfakcji.
Naucz się jak najwięcej i zostaw coś po sobie. Po to tu jesteś.
Powodzenia na szlaku.